Goede Vrijdag: met Christus sterven (en opstaan)

Goede vrijdag is op de christelijke kalender niet een vrolijke dag. We beseffen dat Jezus Christus voor redding van zondaren Zijn bloed heeft gegeven en daarvoor aan het kruis gestorven is. Maar er is ook enorme dankbaarheid omdat christenen weten wat er enkele dagen later gebeurde, maar ook waarom Jezus stierf aan dat Kruis, net buiten Jeruzalem.

Paasfeest is een feest van heel veel vreugde want op die dag vieren christenen de Opstanding van Christus. Zonder Zijn opstanding uit de Dood was er geen christendom geweest en had Hij na Zijn dood nauwelijks volgelingen overgehouden. Maar door de kracht van Zijn opstanding is het geloof in Christus nu nog steeds een levendmakend geloof. Want Hij leeft en er is redding en bevrijding mogelijk door die opstandingskracht.

Toch gaat het verhaal van Pasen niet alleen over een gebeurtenis die Jezus Christus onderging en waar alle mensen die in Hem geloven als een soort buitenstaanders de vruchten van mogen plukken.

De Bijbel verbindt het verhaal van de gelovige aan dat van Jezus Christus.

Het pesachlam werd geslacht en het bloed werd aan de deurposten in Egypte aangebracht. Iedereen die achter die deur bleef, werd behouden en kon in vrijheid Egypte verlaten. Maar het beeld van de Lijdensweg van Christus en onze bevrijding wordt ook uitgebeeld in het verhaal van de bevrijdende exodus uit Egypte. Toen de slaven uittrokken kwamen zij te staan voor de Schelfzee. Ze konden geen kant meer uit. De zee lag voor hen en de farao van Egypte kwam met zijn leger achter hen aan om hen weer tot slaven te maken. Er was eigenlijk maar één mogelijkheid om aan de farao te ontkomen en vrij te worden: Het water in! Maar dat water kon hun “waterdood” worden, dat wisten ze. God greep in en baande een weg door dat water en in gehoorzaamheid liep het volk over de bodem van de zee. Toen ze aan de overkant kwamen sloot het water zich achter hen en het leger van de Farao verdronk in de zee. Op die vroege morgen vierden zij hun bevrijding als slaven die geen slaven meer waren.

Dat beeld nemen wij mee in de “waterdoop”. Paulus legt het treffend uit: met Christus begraven worden en in nieuwheid van leven met Hem opstaan. De beslissing om door die Schelfzee te gaan volgt na de bevrijding uit Egypte en is een teken van gehoorzaamheid, want God wil een volk uitleiden onder de macht van de Farao uit. Ook vandaag! Daarom vinden er veel doopdiensten plaats op Paasmorgen. Sommigen nemen na hun redding en bevrijding snel de beslissing om zich te laten dopen, anderen wachten een tijd. Maar uiteindelijk is de beslissing om je te laten dopen een zelfbewuste keuze als je begrijpt dat je met Christus moet sterven om in nieuwheid van leven met Hem op te staan. Je kunt wel in Hem geloven, maar de waterdoop bevestigt dat je ook met Hem wilt sterven en opstaan in een nieuw leven.

Het begrijpen van dat sterven en opstaan is een levensproces dat niemand ten volle begrijpt op het moment van de doop. Maar gelovigen die zich laten dopen, laten daarmee zien dat ze precies dát willen. Ze zijn overgegaan van slavernij naar vrijheid, maar dan wel een vrijheid die zij genieten als eigendom van een Nieuwe Meester.